Gisterenavond was ik op een dansavond, een hele fijne mooie avond, waarop je echt helemaal vrij kon dansen vanuit je innerlijke beweging. Echt iets waar ik aan toe was, na een week waarin ik teveel van huis was. Even de stress en spanning uit mijn lijf laten vloeien. Heerlijk rustig kwam ik thuis, rolde mijn bed in, sliep als ene blok en nu ben ik moe moe en nog eens moe. Zojuist was ik bij een vriendin van mij die arts en acupuncturist is en zij vertelde me: ja, tuurlijk, zo in jezelf komen in een dans maakt allerlei processen vrij, en je lijf gaat dan aan het opruimen. Een groot cadeau, maar geef het wel de ruimte! Ga in bad en naar bed.

Eigenlijk best gek, ook bij griep zijn we geneigd om te denken dat ons lijf ziek voelt, terwijl je de ziekte niet voelt, maar alleen de genezingsprocessen. De spierpijn, de koorts, de vermoeidheid, is allemaal hulp van ons lijf om de ziekte weg te krijgen. En dan gaan we die symptomen bestrijden alsof dat de ziekte zou zijn. Het verwondert me keer op keer. Ik realiseer me dat ik mijn vermoeidheid en katergevoel (terwijl ik al 2 weken geen druppel alcohol binnen heb) juist moet koesteren, mijn lijf moet helpen door die symptomen te verwelkomen en er helemaal te laten zijn. Dus niet een kop koffie extra en een rondje hardlopen, maar rust, aandacht, bad, slaap.

En nu ik het zo schrijf heeft het wel iets van jouw facebook verhaal: de boom die gewoon de andere kant op groeit. De natuur beweegt mee met de symptomen, laat ze toe, geeft ze ruimte. Eigenlijk wat we met kinderen ook moeten doen. En vooral met onszelf……. hoe is het eigenlijk met de kauwen? Hebben ze nog iets verteld?

Liefs,

Suze

Mijn kinderen zijn 5 en 7 en vinden nog alles prachtig wat mama doet. Ze willen de rest van hun leven alles samen met mama doen, met mij trouwen, ik ben hun koning en koningin tegelijk, hun baken, en hetgeen ze mogen verachten als ze niet met een vriendje kunnen spelen, kortom: the workx. Bij ons in huis is geen televisie, en mijn computer werk ik op en verder staat ie uit. Dus jouw facebook wereld met puberkinderen is nogal ver van mijn bed zeg maar….

Ik heb geen illusies: het zal veranderen. Ook mijn kinderen gaan de social media ontdekken, maar tegen die tijd zal het er allemaal weer anders uitzien. Wat ik erg mooi vind om te voelen is dat er weinig veranderd is. In mijn eigen jeugd (100 jaar geleden) hadden we dan weliswaar geen facebook, maar mijn vader moest niet ‘leuk gaan doen’ met mijn vriendinnen, en al helemaal niet met mijn vrienden. Nog erger: met moeders van vriendinnen. En mijn moeder wilde altijd weten waar ik was en wat mij bezig hield. Als er een facebook had bestaan dan had ik er vermoedelijk een geheim en voor mijn ouders volkomen onvindbaar profiel op gemaakt.

Ik ben erg benieuwd hoe dat bij dieren gaat. Ik heb zelf katten kippen en konijnen en allemaal nestjes gehad. Bij de konijnen gaat het eerlijk gezegd omgekeerd. Daar flikkert de moeder ze het nest uit en negeert ze straal. Bij katten sukkelt het wel zo’n beetje door naast elkaar. Bij kippen was het heel bijzonder. De heel orde in het hok staat op zijn kop. Moeder neemt haar kuikentje mee, en zodra die groter wordt dan bepaalt de haan wat er gebeurt. Als de haan kuikje niet moet, dan blijft moeder met jong in een soort verdomhoekje. Maar ik heb niet zoiets waargenomen als bij ons, dat kinderen hun ouders proberen weg te duwen. Eigenlijk alleen omgekeerd: ouders die hun kinderen eruit gooien.

Geeft te denken: als wij willen dat kinderen opgroeien en daarna in staat zijn een eigen leven te leiden, misschien moeten we dan veel meer alleen maar voordoen, en verder aan hen laten hoe ze het zelf doen……..

Wat mijn antwoord met facebook te maken heeft? Geen idee, maar een ding is mij duidelijk: laat ze leven, en vooral: laat ze (binnen jouw structuur zoals je zelf zo mooi zegt).

Liefs,

Suze

Word net getriggered door het volgende bericht – dat overigens één van mijn zoons naar me stuurt ….. Op zich al een boodschap dus!!!

“Mam (Pap) Gij zult niet taggen”!

OK! Je ziet me voor vol aan om met mij dit te delen en om een reactie te vragen.  Heb je stuk 2 maal gelezen om het goed op me in te laten werken en de kern zit ‘m volgens mij in :

1. ”………maar ook en vooral omdat ik zo ongelofelijk bewust ben dat ik vooral zie waar ik zelf zit, en mensen nu eenmaal vooral de wereld beschouwen zoals ze die zien”.
2. En mijn overtuiging dat ik op dit moment bijvoorbeeld niet ‘de plastic soep’ – lees oceaan – schoon kan maken (hoe graag ik dat ook zou willen!)

Uitleg:
Allereerst mag een ieder in mijn opinie denken wat zij/hij wil en er ‘zijn’. Iedereen heeft haar/ zijn wereld en dus ook haar / zijn visie op wat natuur is, of dit belangrijk is en ga zo maar door. Mag of kan iedereen ‘handelen’, daar denk ik iets genuanceerder over. Want als iedereen naar eigen wil – zonder geweten-  zou handelen, is er chaos. Vandaar dat er rechtstaten zijn en landen overstijgende wetgeving. Dit laatste vertolkt het geweten van naties.

Als wij willen bijdragen aan het afnemen van ‘de plastic soep’ dan kan ik alleen als  individueel bijdragen om een steeds grotere groep mensen in beweging te brengen om meer wetgeving (grens overschrijdend) te ontwerpen en te accorderen op het gebied van het beschermen van de natuur.
Daarmee kunnen we als collectief bepaald ‘natuur onvriendelijk handelen’ voorkomen. DAT kan IK doen, o.a. door het juiste vakje in te kleuren in het stemhokje, mensen in workshops enthousiast hun ogen te openen om meer met de natuur beslissingen te laten nemen, die dan ook weer discussies aan gaan in hun netwerk…etc.

Daarnaast maak ik, voor het beschermen van mijn energie, mijn bijdrage aan de natuur klein door in mijn eigen omgeving beslissingen met de natuur te nemen. Ik voel me daar goed bij en hoop daarin een voorbeeld functie te hebben voor  individuele mensen in mijn omgeving en hen zo minimaal aan het denken te zetten.

Het bovenstaande doe ik om met niet hopeloos verloren te voelen in ‘de grote wereld’ waar absoluut VEEL gedaan moet worden om de planeet te behouden voor nog vele generaties na ons.  Suze, hopelijk doe ik je met deze reactie een plezier!

Warme groet, Hans

Je stuk raakte een dilemma bij mij waar ik graag nog even op doorga. Ons denken is het dat ons in de weg zit, althans, dat denk ik dan Als wij natuur zijn, dan doen we gewoon mee, en zijn we verbonden, en kunnen we helemaal niets doen dat ‘tegen de natuur in gaat’. Alles wat wij doen hoort er dan bij. Omdat wij erbij horen. Toch?

En soms lijkt dat te simpel, en lijkt het alsof we in staat zijn om onszelf erbuiten te plaatsen. Maar is dat wel zo? Of is dat nou juist de illusie? Leven we in een illusie dat we erbuiten of erboven of eronder kunnen zijn, maar zijn we niet gewoon altijd verbonden, en precies goed? Ook in hoe we bezig zijn? Hoort niet ieder aspect van wat wij doen gewoon erbij? Me alle vragen die het in me oproept geloof ik namelijk ook dat wij niet zo aanmatigend moeten zijn om te denken dat we onze natuur in de weg kunnen zitten. Laat staan de natuur als geheel. Alles heeft zo zijn eigen ondoorgrondelijke wegen. Ik zou willen dat ik in staat was om over 200 jaar terug te kijken op onze tijd, gewoon om te weten wat het nou eigenlijk allemaal echt heeft bewerkstelligd.

Ik zeg dit niet om mijn verantwoordelijkheid te ontlopen, maar ook en vooral omdat ik zo ongelofelijk bewust ben dat ik vooral zie waar ik zelf zit, en mensen nu eenmaal vooral de wereld beschouwen zoals ze die zien. Zo buiten zo binnen. Jaja, ik hoor je al denken: nou, mooi, maar er is toch echt een plastic soep in de Stille Oceaan, of ik hem nou zie of niet. Ja, natuurlijk, ik wil ook niet bestrijden dat er dingen zijn die verschrikkelijk zijn. Er zijn bewegingen in de wereld die onaanvaardbaar zijn. Maar tegelijk realiseer ik mij ook zo ongelofelijk diep dat we niets, maar dan ook helemaal niets in te brengen hebben. Neem nou een aantal grote corporates waarvan we vinden dat die vervuilen, de olieindustrie. Er zijn kinderen die zowat olie drinken in plaats van water. En tegelijk is het te makkelijk om te zeggen dat dat komt omdat wij auto rijden. Ergens is het ook het systeem waar we met zijn allen in leven. En in dat systeem zitten prachtige en verschrikkelijke kanten. En roepen: ‘die bedrijven doen alles fout’, leidt er ook toe dat we onze eigen slechte kanten even buiten beschouwing laten. Wat we zien buiten ons dat onaanvaardbaar is, is vaak ook een kant in onszelf die we onaanvaardbaar vinden. En dan gaan we vechten tegen de buitenwereld, maar is dat de oplossing? Of is er een systeem dat nou eenmaal met veel aspecten te maken heeft, en kunnen we pas iets veranderen op het moment dat we bereid zijn werkelijk het hele systeem onder ogen te zien. En dus ook ons eigen systeem, en onze eigen pijn, en het feit dat we zelf deel zijn van die natuur en die ellende en we gewoon domweg niets maar dan ook helemaal niets in te brengen hebben?

En is het niet zo dat pas als we dat beseffen we kunnen bewegen richting een wereld waarin het werkelijk leefbaar wordt, omdat we in staat zijn om te leven met en in en hoe het is? En als we dat kunnen, diep onder ogen zien hoe het is, ons menszijn, onze natuur, dan kunnen we toch niet meer anders dan verantwoordelijkheid nemen? En dan pas kunnen we toch niet anders meer dan stap voor stap samen leven vanuit de natuur, of we die nou begrijpen of niet?

Een hoop vragen, maar het puzzelt mij soms. Graag jouw reflectie Hans!

Alles wat leeft is natuur, dus natuurlijk wil jij die lieve kauwen laten leven, en niets aandoen. Maar tegelijk is zoals wij nu samenleven geen natuurlijk staat van de natuur. Mijn tuinman wees me daar uitdrukkelijk op toen ik een hele muur aanlegde van gestapelde stenen, om daarna ‘de natuur zijn gang te laten gaan en een balans te laten vinden’. Een tuin is een tuin, vol levende natuurlijk elementen, maar een tuin is dan nog steeds een tuin. En geen natuur. Natuur is een staat waarin dingen een natuurlijk verloop kunnen en mogen hebben. En zoals wij onze steden hebben ingericht is dat een door ons onderhouden systeem. Wij leven nu eenmaal niet op een manier samen met andere levende materie dat de balans zichzelf herstelt.En dan is er nog iets. Wij zijn ook natuur.

Zoals tijgers hun omgeving maken zoals het voor een tijger goed is, zo mogen wij dat ook. Ik heb nog nooit een dier zich iets horen aantrekken van andere dieren op het moment dat hij zijn leefruimte inneemt en geschikt maakt. Dat doen wij mensen wel blijkbaar. Wij zijn ons bewust van de hoeveelheid ruimte die we innemen en denken na over de soorten om ons heen. Dat is mooi, maar wees ook bereid om je ruimte echt in te nemen. Toen ik in Afrika was vorig jaar kreeg ik een hele belangrijke boodschap hierover van horzels. Op de eerste dag had Irene verteld dat we welkom waren. Dat heel Bergplaas blij was dat we er waren, en we er echt helemaal mochten zijn. Na een paar dagen gingen we een ochtend de natuur zin om met de ‘kleine dieren’ te communiceren. Ik was de hele ochtend aan het kijken hoe beestjes spelen, bezig zijn, werken. En toen zag ik een horzel en ik vroeg de horzel: waarom steek jij? Hij zei: ik steek mensen wakker. Oh dacht ik, en dacht bij mijzelf: ik ben al wakker. En uit het niets kwamen er toen 20, misschien wel 30 horzels allemaal tegelijk naar mijn benen gevlogen. Ik gilde het uit, sloeg om mij heen en rende keihard. En ineens realiseerde ik mij: IK BEN WAKKER!!! Ik mag hier zijn, ik besefte me hoe ik ‘op mijn tenen’ door het gebied aan het sluipen was om het leven niet te storen. En hoe ik er totaal niet was. En ik gilde, en had plezier, en liep zingend en dansend rond. IK MAG ER ZIJN! En ik mag geluid maken, en overal waar ik loop trap ik beestjes dood, en zijn er dieren die dan even voor mij aan de kant moeten, en dat hoort er allemaal bij. En ik mag er zijn.

Nu terug naar de kauwen: jij mag je ruimte innemen. Precies zoals die voor jou goed is. En er is voor deze kauwen meer dan voldoende ruimte, ergens anders. Vraag ze maar eens wat ze nou eigenlijk komen doen daar. Wie weet zal het antwoord je verbazen.

Liefs, Suze

De komende twee maanden ga ik samen met u en mijn collega Suze ontdekken hoe ver ik en de Natuur zijn. Duik er direct vol in: Persoonlijke gewetenswroeging over de Natuur en ik….. Wat is het geval: Kauwen ( de Corvus monedula) dus niet dat wat wij met onze kaken doen, maar die kraaiachtige vogel met dat grappig zwarte mutsje op de kop.

In onze straat zijn ze met HEEL veel. Wij wonen vlak naast de hei in Hilversum en hoewel je zou denken ‘dat het op de hei toch ECHT veel leuker is dan bij ons in de nauwe straat’ hebben de kauwen en masse mijn straat uitgekozen om te vertoeven. Hoor je denken Suze:  ‘Da’s toch gezellig’! Tot op zekere hoogte is dat absoluut waar! In onze straat staan gelukkig veel bomen, één voor ons huis en zodra het licht wordt hebben we altijd een paar minuten een mooi soort kakelend orkest naast ons raam. Geen punt, aan gewend, dus ‘gevalletje oh Ja’ draai me om en slaap rustig verder.

Maar er is toch ‘een dingetje’……… onder de boom voor ons huis is het van de vele uitwerpselen van die aardige kauwen een heuse glijbaan (overdrijf niet) De kleine kinderen in onze straat spelen natuurlijk op straat en als die vallen en met hun handen in die…… (get the picture) Heb mij laten vertellen dat er veel enge bacteriën bij te pas komen….lijkt me een ongewenste situatie. Daarnaast (u raadt het al) staat mijn – overigens electrische, ben er trots op – auto ook onder die boom en iedere ochtend sta ik braaf met een emmertje en spons de overblijfselen van kauw maaltijden van mijn auto te verwijderen.  Een hele klus want zoals ik al schreef ‘het zijn er nogal wat’.

Vorige week zag ik ook mijn overbuurman de ware kleur van zijn wagen weer tervoorschijn halen, en wij besloten samen ‘in actie te komen’. ‘Kauwen richting de hei verhuizen’ lijkt ons DE oplossing. Het internet op en wat blijkt, je kunt een valkenier huren om de kauwen te enthousiasmeren elders een mooie plek te vinden. Kost wat, maar EN niet meer uitglijden, EN geen verschikkelijke ziekten oplopen door spelende kinderen EN het genot van ‘zomaar wegrijden ‘s ochtends zonder even schoonmaken’….ik zag er wel wat in.

Totdat ik ineens dacht: ‘Maar ik ben toch enthousiast over NatuurZijn’? Ga ik met zo’n brute valk die kauwen te lijf……hoeveel gevoel voor de Natuur zit er in mij……….

Er gaat van alles door mijn hoofd: * Een valk is toch OOK Natuur, dus de Valkenier inhuren is een natuurlijke oplossing * Is het natuurlijk dat al die kauwen bij ons in de straat ‘wonen’ ? (Echt de hei en het bos is op nog geen 100m!) * Veilig spelen van de kleine kinderen in de straat OF

* De Natuur heeft er voor gezorgd dat de kauwen hier in mijn straat vertoeven, dat moet ik ‘laten zijn’

Zie hier, mijn wroeging. Suze, wat vind jij hier van? Moet ik me per direct laten royeren als NatuurZijn aanhanger of is er (nog) hoop?

Natuurlijk mag u ook reageren. Hoor het graag!

Hans