24 mei – Marion, een berg opgaan confronteert je automatisch met jezelf. Naar boven vraagt ‘longen’, naar beneden ‘spieren’. Iedereen die in de bergen wandelt herkent dit. We worden ons bewust van ons lichaam. Zoeken naar ritme, in stap en ademhaling. Metafoor voor het leven zelf. Vechten tegen vermoeidheid. Moeten we doorgaan? Is de top het doel of de wandeling zelf? Onderweg is zoveel moois te zien en te beleven, waar we aan voorbij gaan als alleen de top gevangen wordt in de lens van de verrekijker. Op dit moment ontvouwt de lente zich stap voor stap hier in de Alpen. Warmte en kou wisselen elkaar af, waardoor de natuur soms even haar adem inhoudt, om vervolgens weer energiek verder te gaan. Langzaam wordt het bos ondoorzichtig door het jonge groen, kleuren de weiden zich met bloemen en sinds vandaag zijn de gierzwaluwen terug. Ieder jaar komen zij als ware vliegkunstenaars rond mijn huis zoeven. Is het niet wonderbaarlijk hoe zij de weg terug weten te vinden? Het intens beleven van de ontluikende natuur maakt mij gelukkig. Een belangrijke waarde, lijkt mij.